👻 Rodriguez, Rizal (1)

Ang Hindi Dapat Sundan sa Wawa Dam #2

Sa Rodriguez, Rizal, matagal nang may mga kuwentong umiikot tungkol sa Wawa Dam. Hindi lahat ay naniniwala, at si Joel ay mas gusto ang praktikal na paliwanag kaysa kababalaghan. Isang gabi matapos ang isang handaan, napadaan siya roon makalipas ang alas-diyes. Normal ang lahat sa simula, hanggang sa may amoy ng kandila at basang lupa kahit walang ulan. Napansin din niya ang isang malamig na marka ng kamay sa salamin. Doon nagsimula ang bahaging hindi niya maipaliwanag.

May boses na kumakanta mula sa tubig. Nang yumuko si Joel, may mukha sa ilog na nakatingala ngunit hindi iyon repleksiyon niya. Isang kamay ang umangat at humawak sa gilid bago muling lumubog.

Pagkaraan ng pangyayari, ikinuwento niya ito sa mga kakilala sa Rizal. May ilan na agad nagbanggit ng mga lumang paniniwalang Pilipino tungkol sa espiritu sa ilog, mga kaluluwang nakakabit sa lugar ng trahedya, o mga elementong pinaniniwalaang naninirahan sa puno, tubig, bundok at lumang gusali. May iba namang tumutol at sinabing maaaring pagod, dilim, tunog ng hayop, anino, sirang ilaw o maling interpretasyon lamang. Ang ganitong pagtatalo ang dahilan kung bakit buhay na buhay ang ghostlore sa Pilipinas: nakatayo ito sa pagitan ng personal na karanasan, oral tradition at pagdududa.

Sa bersiyong ito, walang sinasabing napatunayang supernatural ang nangyari sa Wawa Dam. Kung may pampublikong ulat tungkol sa lokasyon, ginagamit lamang iyon bilang batayan ng lokal na alamat; kung forum o folklore ang pinagmulan, muling isinulat ang kuwento upang hindi kopyahin ang orihinal na salaysay. Mula noon, hindi na siya dumaraan mag-isa sa lugar kapag gabi. Hindi niya inaangking alam niya kung ano talaga ang nakita, ngunit sapat ang karanasan para mawala ang dating biro niya tungkol sa mga kuwento ng matatanda.

เรื่องนี้รวบรวมจากแหล่งออนไลน์ เว็บไซต์ไม่ได้ยืนยันว่าเป็นข้อเท็จจริงเหนือธรรมชาติ
เปิดแหล่งต้นทาง: May pampublikong ulat/alamat tungkol sa lokasyon; malikhaing retelling →