ในย่านเก่าริมแม่น้ำแห่งหนึ่งของ Thailand ยามกะดึกเห็นแสงตะเกียงอยู่ภายในโกดังที่ปิดมาหลายสิบปี ชาวบ้านเคยเตือนว่า หากได้ยินเสียงเคาะสามครั้งหลังเที่ยงคืน ห้ามขานรับ เพราะยามคนก่อนหายตัวไปในคืนที่เกิดน้ำท่วมใหญ่ เขาไม่เชื่อจนกระทั่งคืนนั้นมีเสียงเคาะช้า ๆ ดังขึ้นสามครั้งจากหลังประตู
เมื่อเปิดช่องตรวจ เขาเห็นทางเดินมีน้ำท่วมตื้นทั้งที่ด้านนอกไม่มีฝน หญิงคนหนึ่งในชุดโบราณยืนถือตะเกียงทองเหลืองอยู่ปลายทางเดิน เธอถามว่าเรือเที่ยวสุดท้ายมาถึงหรือยัง ทันใดนั้นนาฬิกาทุกเรือนหยุดที่เวลา 01.17 น. หญิงคนนั้นเดินเข้ามาโดยผิวน้ำไม่กระเพื่อม วางตะเกียงลง และหายไปเมื่อไฟฉุกเฉินติดขึ้น
รุ่งเช้าโกดังกลับแห้งสนิท ใต้ตะเกียงมีตั๋วโดยสารเก่าซึ่งลงวันที่ตรงกับปีที่เกิดน้ำท่วม ยามคนนั้นไม่ยอมทำงานคนเดียวอีกเลย คนรุ่นใหม่เล่าว่าในคืนฝนตกยังได้ยินเสียงเคาะสามครั้ง ตามด้วยเสียงผู้หญิงถามหาเรือเที่ยวสุดท้ายที่จะพาเธอกลับบ้าน
หลายเดือนต่อมา เจ้าหน้าที่พบชื่อของหญิงคนนั้นในสมุดทะเบียนเก่า แต่ไม่มีบันทึกว่าเธอขึ้นฝั่ง ทุกคนจึงเก็บตะเกียงไว้ในตู้กระจก ทว่าเมื่อฝนตกหนัก ตู้จะเปิดเองและตะเกียงกลับไปวางอยู่หน้าประตูโกดังเสมอ