👻 Quezon City, Metro Manila (1)

Ang Hindi Dapat Sundan sa UP Diliman #3

Sa Quezon City, Metro Manila, matagal nang may mga kuwentong umiikot tungkol sa UP Diliman. Hindi lahat ay naniniwala, at si Jun ay mas gusto ang praktikal na paliwanag kaysa kababalaghan. Isang gabi matapos ang trabaho, napadaan siya roon makalipas ang alas-diyes. Normal ang lahat sa simula, hanggang sa biglang tumahimik ang mga aso at kuliglig. Napansin din niya ang isang aninong hindi sumusunod sa galaw ng ilaw. Doon nagsimula ang bahaging hindi niya maipaliwanag.

Sa corridor ay may estudyanteng nakatalikod, suot ang lumang uniporme. Tinawag siya ni Jun, ngunit pumasok ito sa silid na naka-padlock. Paglapit niya, may tunog ng mga upuang hinihila sa loob kahit walang tao.

Pagkaraan ng pangyayari, ikinuwento niya ito sa mga kakilala sa Metro Manila. May ilan na agad nagbanggit ng mga lumang paniniwalang Pilipino tungkol sa multo sa paaralan, mga kaluluwang nakakabit sa lugar ng trahedya, o mga elementong pinaniniwalaang naninirahan sa puno, tubig, bundok at lumang gusali. May iba namang tumutol at sinabing maaaring pagod, dilim, tunog ng hayop, anino, sirang ilaw o maling interpretasyon lamang. Ang ganitong pagtatalo ang dahilan kung bakit buhay na buhay ang ghostlore sa Pilipinas: nakatayo ito sa pagitan ng personal na karanasan, oral tradition at pagdududa.

Sa bersiyong ito, walang sinasabing napatunayang supernatural ang nangyari sa UP Diliman. Kung may pampublikong ulat tungkol sa lokasyon, ginagamit lamang iyon bilang batayan ng lokal na alamat; kung forum o folklore ang pinagmulan, muling isinulat ang kuwento upang hindi kopyahin ang orihinal na salaysay. Walang malinaw na video o litrato kaya hindi ito dapat ituring na patunay ng supernatural. Gayunman, pare-pareho ang payo ng matatanda: igalang ang lugar, huwag manghamon, at huwag sumunod sa anumang tumatawag mula sa dilim.

เรื่องนี้รวบรวมจากแหล่งออนไลน์ เว็บไซต์ไม่ได้ยืนยันว่าเป็นข้อเท็จจริงเหนือธรรมชาติ
เปิดแหล่งต้นทาง: May pampublikong ulat/alamat tungkol sa lokasyon; malikhaing retelling →